01 - TE MASSAAL GELOOF IN MAAKBAARHEID

Ik denk dat we massaal zijn gaan geloven in de illusie van een maakbaar en planbaar leven.

Natuurlijk heb je wel enige invloed, maar niemand plant z’n relatiecrisis, burn-out, verlies van een naaste of gezondheid.

In zekere mate ‘overkomt’ het leven ons dus en dat voelt vaak knap ongemakkelijk. Zeker wanneer je houdt van voorspelbaarheid, grip en controle en het leven ‘ineens’ verandert. En we hebben het ermee te doen.

02 - HET BEGIN VAN TRANSFORMATIE

Transformatie begint met het gevoel dat het écht anders moet. Dat het oude niet meer werkt en er geen andere optie meer is.

Dat is geen teken van falen of mislukking. Het is een natuurlijk onderdeel van transformatie. Tegelijkertijd is transformatie vaak helemaal niet fijn. Zeker niet wanneer je houdt van zekerheid en houvast.

Je weet dat je iets moet loslaten, maar nog niet wat ervoor terugkomt. Er ontstaat een periode van ‘niet weten’: van vragen zonder antwoorden, van zoeken zonder direct te vinden. Vaak ontstaat er weerstand en het verlangen om zo snel mogelijk iets te doen of de situatie te veranderen.

Juist dan is het belangrijk om de onzekerheid te verdragen en ruimte te maken voor wat zich aandient. Om te kunnen wachten, vertragen en stilstaan, terwijl je het liefste iets wilt doen.

Om te ontdekken wat klopt, heb je je hoofd én je lijf nodig. En dan ontstaat er geleidelijk aan iets nieuws.

03 - HOOFD EN LIJF HOREN BIJ ELKAAR

Om je te kunnen verhouden tot dit ongemak is het volgens mij essentieel om hoofd en lijf weer als een geheel te benaderen. Ze horen bij elkaar én ze beïnvloeden elkaar.

Wat je weet, is niet altijd wat je voelt. En wat je voelt, laat zich niet altijd direct begrijpen. Juist in de ruimte tussen denken en ervaren kan iets nieuws ontstaan.

Daarom heb ik in mijn begeleiding aandacht voor het denken én het voelen. Niet om het één boven het ander te stellen, maar om ze weer met elkaar te verbinden en met elkaar in balans te brengen.

04 - ANTWOORDEN IN DE EENVOUD

Ik heb ervaren dat antwoorden vaak in de eenvoud besloten liggen, zelfs op complexe vragen. Misschien wel juíst op complexe vragen.

In mijn coaching neem ik je mee terug naar de eenvoud: wandelen in de natuur, adem, kou, stilte, blote voeten. Terug naar de kern, door ruis weg te halen.

Dat betekent niet dat complexe problemen ineens eenvoudig worden. Wel kan er ruimte ontstaan om weer te zien wat er werkelijk toe doet.

In die eenvoud ontstaat ook ruimte om te zijn met wat er is. Met het ongemak, de onzekerheid en de vergankelijkheid.

Want wanneer alles continu verandert en niets is bedoeld om te blijven, is de uitdaging niet om alles onder controle te krijgen, maar om mee te kunnen bewegen met wat het leven brengt.

05 - LEREN LEVEN MET VERANDERING

Verandering laat zich niet altijd plannen of controleren. Soms vraagt het leven om iets anders dan een oplossing. Om te vertragen, te voelen en opnieuw te onderzoeken wat klopt.

In mijn coaching onderzoek en oefen met mijn cliënten wat ze nodig hebben om het ongemak te kunnen verdragen zonder dat het direct weg hoeft. En hoe ze zich kunnen verhouden tot de veranderlijkheid van het leven.

Dat vraagt soms om loslaten. Om niet meteen te weten. Om ruimte te maken voor iets wat zich nog niet laat zien.

Zo ontstaat er nieuw perspectief.